Όχι, δε μεταβάλλεται, αφού η [u]κατανομή [/u]των μαζών των δύο σωμάτων του συστήματος [u]ως προς τον κατακόρυφο άξονα περιστροφής[/u] [math]\text{z'Oz}[/math] δεν αλλάζει.

[math]Ι_{Δίσκος}=\frac{1}{2}MR^2[/math][br][math]I_{Δακτύλιος}=\frac{1}{2}m\left(R_1^2+R_2^2\right)[/math][br]Ως εκ τούτου, χρειάζεται να μετρηθούν:[br][list][*]R, R[sub]1[/sub] και R[sub]2[/sub] με [b]χάρακα[/b][/*][*]M και m με [b]ζυγαριά[/b].[/*][*]ω[sub]αρχ[/sub] και ω[sub]τελ[/sub] με [b]αισθητήρα περιστροφικής κίνησης[/b], [b]διασύνδεση [/b]και [b]ΗΥ[/b].[/*][/list]

[math]L_{συστ,z}=L_{Δίσκος,z}+L_{Δαχτύλιος,z}=I_{Δίσκος,z}\cdotω_{Δίσκος}+Ι_{Δαχτύλιος,z}\cdotω_{Δαχτύλιος}[/math][br]Αρχικά, [math]ω_{Δαχτύλιος}=0[/math] και, επομένως, [math]L_{συστ,z}^{αρχ}=\frac{1}{2}M_ΔR^2\cdotω_{αρχ}[/math][br]Τελικά, [math]ω_{Δαχτύλιος}=ω_{Δίσκος}[/math] και, συνεπώς, [math]L_{συστ,z}^{τελ}=\left(Ι_{Δίσκος}+I_{Δαχτύλιος}\right)\cdotω_{τελ}=\frac{1}{2}\left[MR^2+m\left(R_1^2+R_2^2\right)\right]\cdotω_{τελ}[/math]

Στο σύστημα ασκούνται οι εξωτερικές δυνάμεις του βάρους των δύο σωμάτων, [math]\vec{B}_{Δίσκος}[/math] και [math]\vec{B}_{Δακτύλιος}[/math], και η δύναμη του άξονα [math]\vec{F}_{αξ}[/math], οι οποίες είναι παράλληλες με τον άξονα περιστροφής Oz και έχουν μηδενικές ροπές κατά μήκος του. Επομένως, η ολική ροπή των εξωτερικών δυνάμεων είναι μηδενική [math]\sumΜ_{εξ,z}=0[/math]. [br][br]Ως εκ τούτου, βάσει της γενικευμένης μορφής του 2[sup]ου[/sup] Νόμου του Νεύτωνα για την περιστροφική κίνηση [math]\sum M_{εξ,z}=\frac{ΔL_z}{Δt}[/math], η ολική στροφορμή του συστήματος διατηρείται: η Αρχή Διατήρησης της Στροφορμής ισχύει.

Η Αρχή Διατήρησης της Στροφορμής επαληθεύεται με μικρή απόκλιση από τη θεωρητική τιμή. Η απόκλιση/ σφάλμα οφείλεται:[br][list][*]Στη μη μηδενική ροπή της δύναμης της τριβής πάνω στον άξονα περιστροφής του δίσκου, δηλαδή [math]\sumΜ_{εξ,z}=M_{friction,z}\ne0[/math]. [b]Θεωρητικό σφάλμα:[/b] Αν και υποθέσαμε ότι [math]\sum M_{εξ,z}=0[/math], στην πραγματικότητα η στροφορμή του συστήματος διατηρείται μόνο [u]κατά προσέγγιση[/u] και μόνο για το πολύ μικρό χρονικό διάστημα ακριβώς πριν και ακριβώς μετά την επαφή του δακτυλίου με τον δίσκο.[/*][*]Στα σφάλματα μετρήσεων των πειραματικών μεγεθών: των μαζών, των διαμέτρων και των γωνιακών ταχυτήτων των σωμάτων.[/*][*]Στη μη ευθυγράμμιση των κέντρων του δακτυλίου και του δίσκου. [b]Θεωρητικό σφάλμα:[/b] Θεωρήσαμε τη ροπή αδράνειας του δακτυλίου [math]Ι_{Δακτυλίου}=\frac{1}{2}m\left(R_1^2+R_2^2\right)[/math] κάνοντας τη σιωπηρή παραδοχή ότι ο άξονας συμμετρίας του δακτυλίου είναι και ο άξονας περιστροφής του. Στην πραγματικότητα το κέντρο του δακτυλίου δεν είναι πάνω στον άξονα περιστροφής, αλλά είναι ελαφρώς μετατοπισμένο κατά [math]d[/math] ως προς αυτόν και επομένως εισάγεται ένα σφάλμα [math]md^2[/math].[/*][*][b]Θεωρητικό σφάλμα: [/b]Θεωρήσαμε ότι τα σώματα που περιστρέφονται είναι μόνο ο δίσκος αρχικά και, εν συνεχεία, και ο δακτύλιος. Έτσι οι υπολογισμοί των ροπών αδρανείας και της στροφορμής έγιναν βάσει αυτής της παραδοχής. Στην πραγματικότητα, όμως, στο σύστημα θα έπρεπε να συμπεριελάβουμε και τον άξονα του δίσκου (και πιθανώς και τον μηχανισμό που τον συγκρατεί), αφού ο δίσκος περιστρέφεται μαζί του και η ροπή αδράνειας του συστήματος είναι μεγαλύτερη.[/*][/list]

Οι δυνάμεις τριβής ολίσθησης μεταξύ δίσκου-δακτυλίου (για όσο χρονικό διάστημα ο δακτύλιος ολισθαίνει προς τον δίσκο και μέχρι να αποκτήσουν κοινή γωνιακή ταχύτητα) μετατρέπουν μέρος της κινητικής ενέργειας του δίσκου Ε[sub]κιν,περ[/sub] σε εσωτερική ενέργεια των σωμάτων και του περιβάλλοντος.